Uitverkoop

Doorgaans ben ik poepjaloers op vrouwen die triomfantelijk spullen showen die voor een prikkie in de uitverkoop zijn gekocht. Tassen vol slepen ze de winkel uit, het ene stuk nog mooier dan het ander. Laatst las ik een artikel in LINDA magazine over vrouwen die designspullen voor een fractie van de originele prijs op de kop tikken. ‘De volle mep betalen? Je zult wel gek zijn!’ riepen ze. Er werden hele agenda’s bijgehouden waar en wanneer de beste spullen te halen waren voor een habbekrats. De dames gingen naar New York, Parijs, Milaan en Londen om die must-haves te scoren die normaliter een fortuin kosten, maar in de sale voor weinig de deur uitgaan. Speciale e-mailadressen werden aangemaakt waar de uitverkoopaankondigingen van de mooiste merken naar toe  werden verstuurd. Schema’s van afprijzing voor de beste koopjes werden als Bijbels gekoesterd. Pffff. Het lijkt me bijna een dagtaak om dat allemaal bij te houden en dan vervolgens op jacht te gaan. En waar halen ze de tijd, animo (en het geld) vandaan om al die modesteden af te sjezen? Tja. Je moet er maar zin in hebben. Ik niet dus.

Uiteraard heb ik wel een lijstje in mijn hoofd van stukken die ik in het betreffende seizoen graag wil. Soms zijn ze (te) duur en laat ik ze hangen. Maar wanneer ik dan in de uitverkoop wil toeslaan is mijn maat er altijd uit en hangt de rest nog keurig in het rek met een oranje stickertje eraan. Kennelijk is het voor mij niet weggelegd. Broeken kopen die eigenlijk een maat te klein zijn maar een gunstig prijskaartje hebben; dát heb ik inmiddels wel afgeleerd. Afvallen doe ik toch niet en zeker niet wanneer het moet.

Aan het begin van een seizoen scharrel ik de gewenste garderobe bij elkaar. Nog goede stukken van voorgaande jaren vul ik aan met mooie, draagbare spullen. Voor de volle mep, dat spreekt voor zich. Dat draag ik vervolgens heel intensief én met heel veel plezier. Aan het einde van het seizoen begint, zoals altijd, de uitverkoop. Maar zie daar; het ronkende probleem van het nieuwe jaargetijde dat eraan komt en altijd maar weer lonkt naar sommige modemeisjes slash vrouwen. Al die leuke, frisse items van het komende najaar – Michael Kors! – hangen alweer in fijn gestylde hoekjes tussen de rekken met schreeuwende kortingen en dat is op de een of andere manier altijd leuker dan de koopjes  van het seizoen. Het is mijn stijl niet, of ik heb al iets dergelijks. Als ware het een magneet trekken de rekken met nieuwe, prachtige kleding mij naar zich toe.  ‘Koop mij!’ krijsen die mooie, stoere materialen voor de herfst. Vervolgens doe ik dat dan ook. Meestal hangt dat dan maanden in mijn kast te verstoffen, want ja, het is in Nederland hoogzomer en bedenkelijk kijk ik naar mijn gedeeltelijk al samengestelde garderobe met de kaartjes er nog aan. Het zweet breekt me al uit als ik er naar kijk. Veel te warm. Ik zou nog wel een luchtig kleedje of topje erbij kunnen, maar ja. Al jaren geleden heb ik met mezelf afgesproken dat ik alleen die stukken koop die ik écht heel mooi vind, niet omdat ik het nodig heb, want we hebben niks nodig. Wat kleding betreft dan hè, liefde, aandacht, lekker eten en drinken hebben we allemaal broodnodig. Maar dat is een heel ander verhaal.

Zou het in de genen zitten? Mijn dochter heeft exact hetzelfde. Toen ik als een blok viel voor een fonkelnieuwe top in een waanzinnige groene kleur van Michael Kors, paste zij een arm vol uitverkoopjes. Niks was leuk genoeg, of ze had ook zoiets al in haar kast hangen. Echt het al-ler-leukste stond toch een shirt van Tommy Hilfiger. Nieuwe collectie, uiteraard. ‘Ach mam, ik heb zo’n fijn bonnetje. Heb ik met punten opgespaard, dus dan is het sweatshirt weer een koopje. Toch?’

Zuchtend trek ik mijn portemonnee. Ik heb de gespaarde punten groten deels bij elkaar betaald, maar ja. Een blije dochter is me ook heel wat waard en sinds ze in Amsterdam woont zie ik haar niet meer zo vaak. Ik krijg een dikke klapzoen en gearmd lopen we de winkel uit, zwaaiend naar de lieve collega’s die ons veel plezier wensen met de nieuwe aanwinsten. Thuis trekt ze meteen haar nieuwe shirt aan met een mooi topje eronder. Het mantra van de Gooische meisjes gaat zeker voor haar op.  ‘Beter verwend dan verwaarloosd, toch?’ grijnst ze en weg is ze alweer. Naar een festival in Amsterdam. Shinen in haar nieuwe shirt. Zij viert het leven, iedere dag. Wat ben ik trots op mijn dochter. Studeren, werken en ook nog eens leuke dingen doen. That’s my girl. En garderobe technisch vér vooruitdenken, net als mam.

Ik ben Wiep-Fenna, trotse moeder van 3 kids, auteur, blogster en levensgenieter. Hou je van tips over goeie boeken, de laatste trends in mode en grappige verhalen over mijn ervaringen met (p)uber kids? Dan zit je hier goed!

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Cart

Subscribe to our Newsletter